Reisfotografie Peru 1

Druk ben ik. Met allerlei dingen. Er dwarrelen altijd meerdere ideeën tegelijk in mijn hoofd. De kunst is om er prioriteiten aan toe te kennen. Belangrijkste prioriteit zijn natuurlijk de betaalde fotografie opdrachten. Tenslotte moet de schoorsteen roken. Een goede tweede is reizen. Reizen combineren met fotograferen is dan natuurlijk het ultieme! Reisfotografie_Lima (2)En dat is nu precies wat ik ga doen. De voorbereidingen zijn gestart. Maar laat ik beginnen bij het begin en vertellen hoe het plan voor de reis naar Peru komende zomer ontstond.

In september 2015 bezocht ik het T.A.P. event. De afkorting staat voor Talks About Photography en het event was voor en door fotografen en aanverwante creatieven. Naast me in de zaal zat Janneke Smeulders. Zij vertelde dat ze één van de sprekers van het middagprogramma was. Ze zou vertellen over haar passie, haar eigen organisatie FairMail. In een notendop: Janneke blijft na haar studie ‘hangen’ in Peru, in het dorp Huanchaco in het noorden, aan zee. Daar neemt ze een aantal jongeren van 14 tot 18 jaar onder haar hoede. Ze leert hen fotograferen, maakt van het resultaat ansichtkaarten en verkoopt deze in Europa. Van de opbrengst wordt onder andere de studie van deze jongeren betaald wanneer ze 18 jaar worden. Inmiddels doet ze dit samen met haar partner Peter. Al kletsend over FairMail, Peru en fotografie liet Janneke vallen dat ze altijd vrijwilligers konden gebruiken. Mensen met kennis van fotografie die het leuk vinden om die kennis met kansarme jongeren te delen om hen verder te helpen in het leven. Het zaadje was geplant.

Reisfotografie_Peru (1)Eenmaal thuis liet het me niet los. Surfend op hun website www.fairmail.info zoog ik alle informatie in me op. Vrijwilliger worden kon als je minimaal zes weken wilde blijven. Dat zou betekenen dat ik, naast de kosten voor de reis, ook minimaal zes weken geen inkomsten zou hebben. Zo ruim gevuld is mijn spaarpotje nog niet, dus helaas. Bovendien kunnen Man en ik elkaar niet zo lang missen. Maar hé, wat zag ik daar: ze organiseren ook een fotoreis van twee weken! Met 5 fotografen en 5 jongeren een reis maken over de Andes naar het Amazonegebied. Geen gebaande paden. Logeren en eten bij locals of kleine hostels. Gebruik maken van plaatselijk vervoer en je eigen twee benen. Onderweg samen fotograferen. Met recht ‘reisfotografie‘. Voordat de beren op de weg me konden tegenhouden had ik me al aangemeld en een vliegticket geboekt. Soms is het fijn om impulsief te zijn.Reisfotografie_Pacific

Met nog drie maanden te gaan (ik vertrek 21 juli en kom 7 augustus weer terug) ben ik met de voorbereidingen begonnen. Het ticket Schiphol-Lima was al geregeld. In Lima wordt ik opgehaald door de mensen van het hotel waar ik een nachtje zal verblijven. Nu nog zien van Lima naar Huanchaco te komen. Dat kan met een bus, ben je wel 9 uur onderweg, met grandioos uitzicht op de Grote Oceaan, ofwel de Pacific. Met een binnenlandse vlucht ben je er in ruim een uur. De kosten zijn ongeveer hetzelfde. Ik geef de voorkeur aan een vlucht, mijn laatste busreis in een ‘sleeperbus’ in Vietnam staat me nog iets te helder voor ogen. Ticket geboekt bij LCPeru, een binnenlandse vliegmaatschappij.

Via www.peerby.com (aanrader!) heb ik leerboeken Spaans kunnen lenen. Met dank aan yoga-maatje Saskia die om de hoek bleek te wonen. Want ja, ik wil wel een beetje kunnen communiceren met de locals. Engels is niet overal vanzelfsprekend. In een grijs verleden heb ik vier jaar lang Mavo-Spaans gedaan. Met een beetje zelfstudie moet die kennis weer bovengehaald kunnen worden toch? Helaas moet ik bekennen de boeken pas één keertje van binnen bekeken te hebben. Voor de zekerheid ook maar een vOLYMPUS DIGITAL CAMERAertaal-app op mijn mobieltje geïnstalleerd.

Alle foto-apparatuur moet in de handbagage mee. Ik heb een mooie rugzak, maar die beschermd de fotocamera en objectieven onvoldoende. Op internet vind ik een mooi compact Canon-tasje voor een leuke prijs. Een paar klikken verder en dReisfotografie_Peru (3)ie is besteld.
Nu heb ik nog een lakenzak en geïmpregneerde klamboe nodig. Er wonen muggen in Peru en een deel daarvan kan akelige ziektes overbrengen zoals Dengue en Malaria. En ondanks dat ik niet zwanger ben word ik liever ook niet besmet met het Zika-virus. Ik probeer me maar geen voorstelling te maken van wat er nog meer aan insecten leeft in Peru. Die komen NIET in mijn bed!
Gelukkig ben ik door vorige reizen al ingeënt voor van alles en nog wat. Nu alleen nog malariapillen bestellen en een flinke hoeveelheid DEET 50% kopen. Sowieso neem ik altijd een klein apotheekje mee. Mijn levendige fantasie zorgt ervoor dat ik de afgrijselijkste scenario’s kan bedenken. Ondanks goede voorbereiding. Je weet maar nooit. Ik geloof dat ik het toch best een beetje spannend vind…

Omdat het leuk zou zijn zoveel mogelijk mensen te kunnen vertellen over FairMail en de jongeren met wie zij werken, heb ik ook de pers benaderd. Onze regionale krant, De Stentor, heeft daar positief op gereageerd. Doorgaans plaatsen zij aankondigingen van dingen die te gebeuren staan. Ik heb gevraagd of het deze keer ook een artikel achteraf mag zijn. Zodat ik in woord en beeld kan laten zien hoe het was in Peru. De redacteur zou het bespreken, afwachten dus.
FairMail heeft inmiddels tientallen jongeren in Peru, Marokko en India op deze manier geholpen een beter leven voor zichzelf en hun families te realiseren. Een druppel op een gloeiende plaat zul je zeggen. Je moet ergens beginnen. De jeugd heeft de toekomst wordt altijd gezegd. En ik vind: elke jongere die geholpen kan worden de wereld een beetje beter te maken is er één.

Wordt vervolgd…

Logo-MPFotografie

Reisfotografie Ghana

Onze dochter is nierpatiënt. Ze is al twee keer getransplanteerd, de laatste keer met een nier van haar broer. Het gaat goed met haar, heel goed. Ze woont op zichzelf, heeft een vriend, studeert dit jaar af op het Hbo, gaat uit met vriendinnen, kortom ze kan alles. Zo lijkt het. Van dialyse weet iedereen nu wel dat dat heel ingrijpend is. Wat veel mensen echter denken is dat je na een transplantatie weer ‘gezond’ bent. Je ziet ook niets aan de buitenkant. En de buitenwereld ziet niet dat je elke dag veel medicijnen moet slikken om je nieuwe orgaan te kunnen behouden. Je weerstand wordt voortdurend onderdrukt. Daardoor ben je vatbaar voor virussen, griepjes en verkoudheden. Maar ook bijvoorbeeld huidkanker is een veel geziene ‘bijwerking’. Dit alles betekent dat je energiepeil nooit zo hoog is als bij iemand die écht gezond is. Vanzelfsprekend zijn er dus ook zaken die je niet kunt.

DSC00010Onze dochter heeft sinds vijf jaar een Ghanese vriend. Ontmoet terwijl hij hier zijn master deed op dezelfde hogeschool als zij. Twee jaar samen in Nederland opgetrokken. Een baan vinden na het afstuderen lukte niet. Sinds drie jaar woont hij daarom weer in Obuasi, Ghana. Nee, niet in een hutje in de bush. Gewoon in een stad met 200.000 inwoners, in een stenen huis met een tuin. Apeldoorn, maar dan anders. Elke paar maanden komt hij op een tijdelijk visum naar Nederland om haar (en ons) te bezoeken. En daar zit het knelpunt. Want dochter kan niet naar Ghana. Door haar lage weerstand kan ze niet ingeënt worden tegen de gele koorts die daar heerst. Het risico nemen kan niet, want eenmaal besmet zou het virus voor haar dodelijk zijn.

Daarom zijn wij, haar pa en ma, in juni 2015 in het vliegtuig gestapt naar Ghana. Om namens haar kennis te maken met de moeder, broers en zussen van onze ‘aanstaande schoonzoon’. Om te zien waar hij woont en hoe zijn dagelijks leven als werkende architect er daar uitziet. We dachten dit in een week te kunnen doen. Achteraf gezien hadden we er beter nog een week aan kunnen plGhana verkeerakken. Ondanks de redelijke infrastructuur en de mooie huurauto nam reizen toch meer tijd in beslag dan we gedacht hadden. Het was regentijd, de wegen waren daardoor slecht, het was chaotisch druk in en om de steden en bij elke stad waren ‘roadblocks’ waar je gecontroleerd werd door (soms) corrupte agenten. De bevolking was er gastvrij, uitbundig en vriendelijk, nagenoeg iedereen spreekt Engels, wel zo makkelijk. Doordat we in het gezelschap van onze schoonzoon waren kwamen we op plekken waar we als toerist nooit geweest zouden zijn. Kortom, kennismaken met het land en de mensen was sowieso de moeite waard.

Kennismaken met de familie is bijzonder. Op het vliegveld worden we opgehaald door oudste broer. Hij heeft dezelfde voornaam als schoonzoon omdat ze beiden op woensdag geboren zijn. Ieder heeft wel weer een andere achternaam. Vraag me niet hoe dit werkt. Oudste broer werkt bij de douane en geniet aanzien. Dat helpt wanneer je als blanke belaagd wordt door louche taxichauffeurs. Hij zorgt ervoor dat we onze huurauto krijgen en op weg kunnen. De eerste nacht slapen we in een hotel in de hoofdstad Accra (2 miljoen inwoners). Ik dacht er eentje gekozen te hebben in een rustige buitenwijk. Klopt, alleen daar zijn geen geasfalteerde wegen. We hobbelen met 10km per uur door ongelofelijke kuilen naar onze bestemming en doen hier anderhalf uur over. We zijn de enige gasten, op een schoolbord valt te lezen dat de volgende gasten pas over twee maanden verwacht worden….

De volgende dag reizen we in zes uur naar Obuasi. We logeren bij onze schoonzoon thuis. Als eerste ontmoeten we daar ‘s ochtends vroeg een zus met haar gezin. Waar komen die nu ineens vandaan? Gisteravond waren ze er nog niet. Helaas spreken de ouders geen Engels, de kinderen wel. Ze kunnen maar kort blijven want zijn op doorreis naar Accra. Daarna bezoeken we een alleenstaande zus in de stad Kumasi (1.3 miljoen inwoners). Zij is ‘weddingplanner’ en heeft haar showroom in haar huiskamer. Wij worden uitgebreid door haar gefotografeerd tussen de mooie spulletjes. Hier zitten ook een nichtje en neefje op de bank, van oudste zus die naar later blijkt bij moeder woont om voor haar te zorgen.
Vervolgens worden we verwacht in een duur appartement in een bewaakt flatgebouw. Daar is een nicht aan het werk als visagiste bij een fotoshoot met een verliefd stelletje. Speciaal leuk voor mij om te zien dat de jonge fotograaf dezelfde Canon apparatuur gebruikt als ik.

Tussendoor rijden we naar een project dat onze schoonzoon als architect onder zijn hoede heeft. Hoe anders dan hier. Je gaat gewoon naar de ‘chief’ van de stad, koopt een stukje land helemaal aan d20150607_092045e rand, daar waar nog niets staat en begint te bouwen. Er is nog niets, nauwelijks een weg, geen riolering, geen elektriciteit, geen water en zeker geen internet. Je weet ook niet of dat er ooit komen gaat. Het onkruid tiert er welig, je maait een stukje en daar komt het huis te staan. ‘s Avonds alles weer meenemen, anders verdwijnen je bouwmaterialen in de nacht. De begane grond van dit huis staat er al, nu de eerste verdieping nog. Schoonzoon checkt of alle werkzaamheden goed zijn uitgevoerd zodat veilig met de bouw van de verdieping gestart kan worden. Gelukkig hebben we een 4WD (four wheel drive) en zo hobbelen we weer terug naar de bewoonde wereld.

Op zondagochtend gaan we met schoonzoon mee naar de kerk. Een hele belevenis. Er is geen strakke begintijd. Wanneer ‘iedereen’ binnen is dan begint de dienst. Wij zijn er om 8.00 uur. We krijgen een warm welkom, moeten gaan staan, worden voorgesteld als ‘our friends from The Netherlands’ en er wordt voor ons geapplaudisseerd. Beetje gênant al die aandacht. Er is een bandje, er zijn diverse koren, er wordt uitbundig gedanst, geklapt en meegezongen. De helft van de ceremonie ontgaat het me wat er gebeurt en waar het voor is. De dominee spreekt de lokale taal doorspekt met Engels, geen chocola van te maken. De hele dienst duurt drie uur, een flinke zit. Na afloop neemt schoonzoon ons mee naar het kantoor van de dominee. Hij is een oude vriend van de familie. Ook daar wordt nog eens gebeden voo_MG_5006r een veilige reis.

‘s Avonds is er voetbal op TV. Hiervoor begeven we ons naar een hotel-restaurant waar de expats uit de mijnbouw tijdelijk verblijven. Terwijl wij lekker buiten aan de bar zitten te eten is er op het veld ernaast ook een bruiloft gaande en iedereen is uitgelaten. Tijdens de voetbalwedstrijd wordt luidruchtig uiting gegeven aan de emoties, maakt niet uit voor welke club je bent. Op ons komt het over alsof er flink ruzie wordt gemaakt, maar schoonzoon verzekert ons dat daar geen sprake van is. En het zijn niet eens Ghanese clubs…

De dag erna is belangrijk. We gaan moeder met een bezoek vereren. Ze is al in de 70 en dus ‘oud’ voor Ghanese begrippen. Vader en moeder zijn gescheiden en vader is inmiddels overleden. Hij werkte als ingenieur in de destijds bloeiende mijnbouw en heeft de familie goed achtergelaten. Lees: ze zijn niet arm en zijn eigenaar van verschillende huizen. Weliswaar slecht onderhouden, maar toch een heel kapitaal vergeleken met anderen. Moeder woont in een klein dorpje op drie uur rijden van Obuasi. Ja, zo’n dorpje in de bush. Ze heeft daar een winkeltje met boerderij-benodigdheden. Rond haar binnenplaats staan vijf kleine woningen waarvan ze er vier verhuurt. Haar oudste dochter woont bij haar en helpt haar waar nodig. Wanneer we aan komen rijden wordt het winkeltje meteen gesloten. De auto kan het dorp niet in dus die parkeren we onderaan de heuvel. We hebben veel bekijks want toeristen gaan doorgaans het dorp niet in. En dan heb ik ook nog zo_MG_5019‘n grote camera om mijn nek hangen. We worden enthousiast begroet en ik maak alvast foto’s van de buurvrouwen met hun kindjes. Die krijgen ze later als afdruk via schoonzoon wel weer.
Eenmaal in huis worden we gastvrij onthaald met een frisdrankje en verhalen. Moeder spreekt ook geen Engels, maar met handen en voeten kom je een eind. Schoonzoon vertaalt wat we niet begrijpen. Bijna iedereen in Ghana gelooft wel ergens in. Het huisje hangt dan ook vol met posters van Jezus en Maria. Oude fotoboeken worden op schoot genomen en we zien schoonzoon als klein jongetje steeds groter groeien. Ik maak foto’s van alles waar ik maar foto’s van kan maken en echtgenoot filmt zoveel mogelijk. Geen officiële reisfotografie, maar toch. We zijn allemaal verdrietig dat dochter er niet bij kan zijn deze week, maar zo krijgt ze toch een beeld van het leven in Ghana.

Na alle bezoeken reizen wij samen door naar de kust om nog een paar dagen bij te komen en het Nederlandse slavenfort Elmina Castle te bezoeken. In de visserswijk van Cape Coast zien (en ruiken) we wat echte armoede is. Ook deze mensen ontvangen ons met open armen en proberen iets van hun leven te maken. Iets om even bij stil te staan.

We nemen afscheid van schoonzoon. Met tranen, want ik zou hem graag voorgoed meenemen voor dochter. Ze zullen geduld moeten hebben. Tot zij een baan heeft waarmee ze voldoende geld verdient. Dan kan ze voor hem garant staan. Wanneer hij vervolgens geslaagd is voor de inburgeringscursus mag er opnieuw een verblijfsvergunning aangevraagd worden, voorlopig voor vijf jaar….

Logo-MPFotografieDSC00007

Reisfotografie Vietnam

De afgelopen maand had ik geen tijd om foto’s te maken. Foto’s waarmee ik mijn geld moet verdienen bedoel ik dan. Samen met mijn partner Henk was ik in Vietnam. We hebben een mooie rondreis gemaakt van Hanoi in het noorden naar Ho Chi Minh City, ook wel Saigon genoemd, in het zuiden. En natúúrlijk heb ik foto’s gemaakt! Gewoon, voor eigen gebruik, maar ik zal er een paar met jullie delen.

Na een dag of wat Hanoi te hebben verkend (wat een enorme drukte daar), namen we de nachttrein richting de Chinese grens en bezochten het bergdorp Sapa. Zelfs in het laagseizoen zeer toeristisch. Het was er 9 graden Celsius en er was mist. Die kwam en ging, elk kwartier zag de omgeving er anders uit. Mist toont niet zo mooi op foto’s, de verten worden wel erg vaag en alles is grijzig. Beter om de portretlens op de camera te schroeven en te fotograferen wat dichtbij is. En dat waren vooral de vrouwen van de bergvolkeren die daar leven, de Red en Black H’Mong en Dao.Portretfoto Black H'Mong

Na terugkomst uit Sapa zijn we doorgereisd naar Cat Ba Island in Lan Ha Bay. Wellicht bekend door foto’s van groen/blauwe zee met daaruit oprijzende rotsen. Het zal niet verbazen dat de bewoners hier van de visserij leven. Ook hier behoorlijk vochtige lucht, ondanks temperaturen van 25 tot 28 graden. Een boottocht bracht ons naar Monkey Island, tsja, wat zou ik daar voor de camera hebben gehad. Voor een excellent portret is het nodig contact te maken met je onderwerp. Dat deed ik door best dichtbij te komen. Eén seconde nadat ik afgedrukt hadHospital Cave, hing er een aapje in mijn broekspijp. Een bezorgd familielid dat mij even flink wilde laten schrikken. Maar die perfecte foto, die had ik! Na een rondje kayakken en zwemmen was die schrik snel vergeten gelukkig.
De volgende dag hadden we de beschikking over een ‘private car’ met chauffeur/gids. Hij sprak heel goed Engels en wist veel te vertellen en te laten zien. Twee uur gewandeld in het National Park, zo’n 1000 m omhoog en weer terug. Daarna Hospital Cave bezocht. De naam zegt het al. In de oorlog was het ziekenhuis in een grote grot gevestigd, die de Amerikanen nooit gevonden hebben.

Met bus, speedboat en opnieuw een nachttrein bereikten we midden-Vietnam. We bezochten Hue en Hoi An. Ook hier weer een tapijt van scooters op de weg. Om over te steken heb je een flinke dosis lef en bravoure nodig. Wonderwel hebben we nagenoeg geen ongelukken zien gebeuren. In Hoi An was het een gezellige drukte met leuke restaurantjes, bars en avondmarkten. Hoogtepunt daar is het betreden van de eeuwenoude Japanse brug.
Via Danang vlogen we met Vietnam Airlines naar Ho Chi Minh City. De volgende dag met de sleeperbus (overdag!) door naar Vinh Long in de Mekong Delta. Daar huurden we een houten bungalowtje bij een familie thuis, een zogenaam_MG_9589logode homestay. Met een paar hangmatten voor de deur en naast ons de kleine begraafplaats met de voorouders. In heel Vietnam is het de gewoonte om overledenen te begraven op of vlak naast de akkers waar ze gewerkt hebben. Heel mooi eigenlijk. Met een klein gezelschap in een bootje bezochten we de floating market vroeg in de ochtend. Heerlijk vers en exotisch fruit kun je daar kopen.

Na twee dagen verkast naar Can Tho waar we een heel bijzondere Chinese tempel hebben bezocht. Gastvrij en vol met wierook en offers aan de voorouders. En met Aziatische toeristen die plots voor je camera springen en vragen om een foto. Mijn advies: direct afdrukken. Misschien niet de meest verantwoorde compositie en belichting, maar wel een heel spontane foto._MG_9628logo

Vanuit de Mekong Delta opnieuw het vliegtuig gepakt. Op het mooie eiland Phu Quoc konden we een paar dagen aan het strand genieten en bijkomen, alvorens de reis naar huis te maken. Ook hier weer met een boot, dit keer met véél mensen erop. Het doel was de zuidpunt van het eiland, waar kleine eilandjes het mogelijk maken te snorkelen en vissen.
Foto’s maken op of aan het water vraagt om een speciaal filter om voor je lens te schroeven. Een zogenaamd polarisatiefilter. Daarmee verminder je de reflecties en schitteringen van het water. Helaas was ik die vergeten in de fototas te steken….

Logo-MPFotografie_MG_9685logo

Hallo wereld! Hier de fotograaf!

Hier een eerste berichtje van mij. Graag zou ik jullie elke week blij maken met een leuke blog. Helaas, helaas, dat idee kan direct de prullenbak in! Regelmaat is namelijk niet iets dat in mijn woordenboek voorkomt. Ik houd van afwisseling en het onverwachte. Inspiratie heb ik genoeg. Er zitten zoveel aspecten aan fotografie en aanverwante onderwerpen dat er altijd wat te vertellen valt. Met een beetje geluk zet ik dat meteen om in een blog. Vaker zal het er op neerkomen dat mijn inspiratiemomentje overschaduwd wordt door de praktische dingen van alledag. Er moet nu eenmaal brood op de plank! En daarvoor is het nodig dat ik ook allemaal andere dingen doe, zoals administratie bijhouden, website updaten, netwerkborrels aflopen, vakkennis op peil houden en meer van die dingen. Geen probleem, maar net iets minder leuk dan fotograferen en schrijven. Daar ligt tenslotte mijn passie!

Dus, verwacht niets maar laat je verrassen! Er kan zomaar ineens een link langskomen op Twitter, Facebook of LinkedIn en dan is mijn inspiratie omgezet in woorden. Denk eraan, dat valt niet mee voor een beelddenker. Ik volg de tips van internet: schrijf zoals je zou praten. Geen hoogstandjes, maar wel informatief en helder, met een beetje humor.

Volg de linkjes die komen gaan, lees mijn blog en neem meteen een kijkje op mijn website. Vind je het interessant, dan ben je vrij om te liken en te delen. Heb je vragen, mijn telefoonnummer staat altijd onderaan de blog.
Je mag ook suggesties doen over een onderwerp binnen de fotografie waar je meer over zou willen weten. Schrijf ik daar een stukje over. Op die manier weet ik ook wat er bij jullie leeft en waar behoefte aan is.

Tot gauw!
Logo-MPFotografie