Reisfotografie Ghana

Onze dochter is nierpatiënt. Ze is al twee keer getransplanteerd, de laatste keer met een nier van haar broer. Het gaat goed met haar, heel goed. Ze woont op zichzelf, heeft een vriend, studeert dit jaar af op het Hbo, gaat uit met vriendinnen, kortom ze kan alles. Zo lijkt het. Van dialyse weet iedereen nu wel dat dat heel ingrijpend is. Wat veel mensen echter denken is dat je na een transplantatie weer ‘gezond’ bent. Je ziet ook niets aan de buitenkant. En de buitenwereld ziet niet dat je elke dag veel medicijnen moet slikken om je nieuwe orgaan te kunnen behouden. Je weerstand wordt voortdurend onderdrukt. Daardoor ben je vatbaar voor virussen, griepjes en verkoudheden. Maar ook bijvoorbeeld huidkanker is een veel geziene ‘bijwerking’. Dit alles betekent dat je energiepeil nooit zo hoog is als bij iemand die écht gezond is. Vanzelfsprekend zijn er dus ook zaken die je niet kunt.

DSC00010Onze dochter heeft sinds vijf jaar een Ghanese vriend. Ontmoet terwijl hij hier zijn master deed op dezelfde hogeschool als zij. Twee jaar samen in Nederland opgetrokken. Een baan vinden na het afstuderen lukte niet. Sinds drie jaar woont hij daarom weer in Obuasi, Ghana. Nee, niet in een hutje in de bush. Gewoon in een stad met 200.000 inwoners, in een stenen huis met een tuin. Apeldoorn, maar dan anders. Elke paar maanden komt hij op een tijdelijk visum naar Nederland om haar (en ons) te bezoeken. En daar zit het knelpunt. Want dochter kan niet naar Ghana. Door haar lage weerstand kan ze niet ingeënt worden tegen de gele koorts die daar heerst. Het risico nemen kan niet, want eenmaal besmet zou het virus voor haar dodelijk zijn.

Daarom zijn wij, haar pa en ma, in juni 2015 in het vliegtuig gestapt naar Ghana. Om namens haar kennis te maken met de moeder, broers en zussen van onze ‘aanstaande schoonzoon’. Om te zien waar hij woont en hoe zijn dagelijks leven als werkende architect er daar uitziet. We dachten dit in een week te kunnen doen. Achteraf gezien hadden we er beter nog een week aan kunnen plGhana verkeerakken. Ondanks de redelijke infrastructuur en de mooie huurauto nam reizen toch meer tijd in beslag dan we gedacht hadden. Het was regentijd, de wegen waren daardoor slecht, het was chaotisch druk in en om de steden en bij elke stad waren ‘roadblocks’ waar je gecontroleerd werd door (soms) corrupte agenten. De bevolking was er gastvrij, uitbundig en vriendelijk, nagenoeg iedereen spreekt Engels, wel zo makkelijk. Doordat we in het gezelschap van onze schoonzoon waren kwamen we op plekken waar we als toerist nooit geweest zouden zijn. Kortom, kennismaken met het land en de mensen was sowieso de moeite waard.

Kennismaken met de familie is bijzonder. Op het vliegveld worden we opgehaald door oudste broer. Hij heeft dezelfde voornaam als schoonzoon omdat ze beiden op woensdag geboren zijn. Ieder heeft wel weer een andere achternaam. Vraag me niet hoe dit werkt. Oudste broer werkt bij de douane en geniet aanzien. Dat helpt wanneer je als blanke belaagd wordt door louche taxichauffeurs. Hij zorgt ervoor dat we onze huurauto krijgen en op weg kunnen. De eerste nacht slapen we in een hotel in de hoofdstad Accra (2 miljoen inwoners). Ik dacht er eentje gekozen te hebben in een rustige buitenwijk. Klopt, alleen daar zijn geen geasfalteerde wegen. We hobbelen met 10km per uur door ongelofelijke kuilen naar onze bestemming en doen hier anderhalf uur over. We zijn de enige gasten, op een schoolbord valt te lezen dat de volgende gasten pas over twee maanden verwacht worden….

De volgende dag reizen we in zes uur naar Obuasi. We logeren bij onze schoonzoon thuis. Als eerste ontmoeten we daar ‘s ochtends vroeg een zus met haar gezin. Waar komen die nu ineens vandaan? Gisteravond waren ze er nog niet. Helaas spreken de ouders geen Engels, de kinderen wel. Ze kunnen maar kort blijven want zijn op doorreis naar Accra. Daarna bezoeken we een alleenstaande zus in de stad Kumasi (1.3 miljoen inwoners). Zij is ‘weddingplanner’ en heeft haar showroom in haar huiskamer. Wij worden uitgebreid door haar gefotografeerd tussen de mooie spulletjes. Hier zitten ook een nichtje en neefje op de bank, van oudste zus die naar later blijkt bij moeder woont om voor haar te zorgen.
Vervolgens worden we verwacht in een duur appartement in een bewaakt flatgebouw. Daar is een nicht aan het werk als visagiste bij een fotoshoot met een verliefd stelletje. Speciaal leuk voor mij om te zien dat de jonge fotograaf dezelfde Canon apparatuur gebruikt als ik.

Tussendoor rijden we naar een project dat onze schoonzoon als architect onder zijn hoede heeft. Hoe anders dan hier. Je gaat gewoon naar de ‘chief’ van de stad, koopt een stukje land helemaal aan d20150607_092045e rand, daar waar nog niets staat en begint te bouwen. Er is nog niets, nauwelijks een weg, geen riolering, geen elektriciteit, geen water en zeker geen internet. Je weet ook niet of dat er ooit komen gaat. Het onkruid tiert er welig, je maait een stukje en daar komt het huis te staan. ‘s Avonds alles weer meenemen, anders verdwijnen je bouwmaterialen in de nacht. De begane grond van dit huis staat er al, nu de eerste verdieping nog. Schoonzoon checkt of alle werkzaamheden goed zijn uitgevoerd zodat veilig met de bouw van de verdieping gestart kan worden. Gelukkig hebben we een 4WD (four wheel drive) en zo hobbelen we weer terug naar de bewoonde wereld.

Op zondagochtend gaan we met schoonzoon mee naar de kerk. Een hele belevenis. Er is geen strakke begintijd. Wanneer ‘iedereen’ binnen is dan begint de dienst. Wij zijn er om 8.00 uur. We krijgen een warm welkom, moeten gaan staan, worden voorgesteld als ‘our friends from The Netherlands’ en er wordt voor ons geapplaudisseerd. Beetje gênant al die aandacht. Er is een bandje, er zijn diverse koren, er wordt uitbundig gedanst, geklapt en meegezongen. De helft van de ceremonie ontgaat het me wat er gebeurt en waar het voor is. De dominee spreekt de lokale taal doorspekt met Engels, geen chocola van te maken. De hele dienst duurt drie uur, een flinke zit. Na afloop neemt schoonzoon ons mee naar het kantoor van de dominee. Hij is een oude vriend van de familie. Ook daar wordt nog eens gebeden voo_MG_5006r een veilige reis.

‘s Avonds is er voetbal op TV. Hiervoor begeven we ons naar een hotel-restaurant waar de expats uit de mijnbouw tijdelijk verblijven. Terwijl wij lekker buiten aan de bar zitten te eten is er op het veld ernaast ook een bruiloft gaande en iedereen is uitgelaten. Tijdens de voetbalwedstrijd wordt luidruchtig uiting gegeven aan de emoties, maakt niet uit voor welke club je bent. Op ons komt het over alsof er flink ruzie wordt gemaakt, maar schoonzoon verzekert ons dat daar geen sprake van is. En het zijn niet eens Ghanese clubs…

De dag erna is belangrijk. We gaan moeder met een bezoek vereren. Ze is al in de 70 en dus ‘oud’ voor Ghanese begrippen. Vader en moeder zijn gescheiden en vader is inmiddels overleden. Hij werkte als ingenieur in de destijds bloeiende mijnbouw en heeft de familie goed achtergelaten. Lees: ze zijn niet arm en zijn eigenaar van verschillende huizen. Weliswaar slecht onderhouden, maar toch een heel kapitaal vergeleken met anderen. Moeder woont in een klein dorpje op drie uur rijden van Obuasi. Ja, zo’n dorpje in de bush. Ze heeft daar een winkeltje met boerderij-benodigdheden. Rond haar binnenplaats staan vijf kleine woningen waarvan ze er vier verhuurt. Haar oudste dochter woont bij haar en helpt haar waar nodig. Wanneer we aan komen rijden wordt het winkeltje meteen gesloten. De auto kan het dorp niet in dus die parkeren we onderaan de heuvel. We hebben veel bekijks want toeristen gaan doorgaans het dorp niet in. En dan heb ik ook nog zo_MG_5019‘n grote camera om mijn nek hangen. We worden enthousiast begroet en ik maak alvast foto’s van de buurvrouwen met hun kindjes. Die krijgen ze later als afdruk via schoonzoon wel weer.
Eenmaal in huis worden we gastvrij onthaald met een frisdrankje en verhalen. Moeder spreekt ook geen Engels, maar met handen en voeten kom je een eind. Schoonzoon vertaalt wat we niet begrijpen. Bijna iedereen in Ghana gelooft wel ergens in. Het huisje hangt dan ook vol met posters van Jezus en Maria. Oude fotoboeken worden op schoot genomen en we zien schoonzoon als klein jongetje steeds groter groeien. Ik maak foto’s van alles waar ik maar foto’s van kan maken en echtgenoot filmt zoveel mogelijk. Geen officiële reisfotografie, maar toch. We zijn allemaal verdrietig dat dochter er niet bij kan zijn deze week, maar zo krijgt ze toch een beeld van het leven in Ghana.

Na alle bezoeken reizen wij samen door naar de kust om nog een paar dagen bij te komen en het Nederlandse slavenfort Elmina Castle te bezoeken. In de visserswijk van Cape Coast zien (en ruiken) we wat echte armoede is. Ook deze mensen ontvangen ons met open armen en proberen iets van hun leven te maken. Iets om even bij stil te staan.

We nemen afscheid van schoonzoon. Met tranen, want ik zou hem graag voorgoed meenemen voor dochter. Ze zullen geduld moeten hebben. Tot zij een baan heeft waarmee ze voldoende geld verdient. Dan kan ze voor hem garant staan. Wanneer hij vervolgens geslaagd is voor de inburgeringscursus mag er opnieuw een verblijfsvergunning aangevraagd worden, voorlopig voor vijf jaar….

Logo-MPFotografieDSC00007

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *